reveladora

Sabes quen son?

2010-05-31T11:59:00.000-07:00

Cre que me fala de cousas, que me abre a porta do mundo, pero en realidade só fala de si mesma. Todo o puto tempo: ela. Non se inmuta cando lle traen unha cocacola en vez da cervexa que pediu. Non sinte o frío cando os dous da mesa do lado se poñen a chaqueta á vez. Nin lle fai graza: a min si. Non hai alteración discursiva cando me opoño aos plans que ela formula pois foron concebidos para-compracerme, explica. Basura. As dúas sabemos para quen son esas citas, esas viaxes, esas aventuras. Para o seu insoportable solitario goce. Négome a escoitar máis. Póñolle obstáculos para cansala: tuso escandalosamente, cambio de tema, propoño unha película. Que teño fame e sono. Pago as consumicións. Abro a boca seguido. E ela veña a falar, falsamente apelándome segue a enrodelarse, autocentrada continúa a definirse desde un atril alto e transparente. Transportada a un agocho no polo norte ao cal non acudirei, porque xa non me queda a máis mínima ansia por ir a rescatala. Na súa enaxenación fai do meu silencio un xesto de fascínio. Eu xa non oio a súa voz, non sei o que está dicindo, escoito darbukas eternas, percibo o mesmo ritmo cansino dos rapaces que as percuten no parque nas tardes de vrao. Recoñezo a arcada sutil que me invade e quero irme. Erguereime de aquí e tu seguirás co teu rollo e non te vas a enterar de que xa non estou. Hai tempo que deixei de existir para ti. Sabes quen son, acórdaste de min? Atende só agora: marcho para non desaparecer, para que non me aniquiles por completo.

Fronteira

2010-03-13T23:37:00.000-08:00

As Caixas contiñan a Delimitación

e pola súa natureza foron refuxio de extraperlistas

cemiterio de amantes e punto de fuga

o xogo do escondite

entre botellas de refrescos reutilizables

sen falalo, sabíamolo. bandeiras. estandartes
para os inseguros

xuntas pasamos por onda elas centos de veces

recitando nomes tamén

-doutras formas, pero ao fin-

Delimitadores:

ríos, sistemas montañosos, climas

capitais, orografías difusas

-quen sabe onde era que se tornaban verdadeiras

e para cando iso acontecese

ningunha de nós viviría xa alí-

lu facía fotos para os meus oídos

lu recordaba con detalle a roupa do primeiro día

lu sabía máis cousas porque tiña irmás maiores

os marcos para a reconstrucción, hoxe

ensúcianse como a pel das maos moureando

en clase de manualidades

pinguiñas de auga de barro batendo contra chan

olas deliciosas entre os mesmos dedos que apreixan

unha anguía baixo a ponte cando está a marea

baixa

un día ao chegar ás Caixas, lu sentenciou

aquí acaba Galicia

asentindo apagamos outra volta o interruptor

como diariamente

en silencio as tesoiras, de vagar o idioma noso

confortadas a unha pola outra

como cando aprendemos a andar na bici

apoia o brazo aquí

nosoutras tamén somos capaces

estouna vendo pronunciando a sospeita

algo parecido á vergonza, pero non exactamente

e anegándonos o cheiro dun animal morto na cuneta

un gato se cadra

certas de que naide o enterraría

seguimos adiante

Do noxo

2010-03-02T13:15:00.000-08:00

-Non o collo, que me da noxo.

Moito a cabreaban eses aires de nena consentida. Que sabería ela do noxo. Non tiña nin puñetera idea do que era o noxo verdadeiro.

-Pois halo coller, por estas que o has coller.

E a nena termaba do animal, mirando para outro lado, coas maos tremelicantes, mentres ela o facía. Acaso cría que a ela lle gustaba? Cada vez era peor, cada vez a agonía do bicho era máis a súa propia agonía. Por iso cada vez tardaba menos. Por iso poñía tanto empeño en que o golpe fose golpe seco e certeiro. Para matalo o máis rápido posible, e quedar xa a soas co pequeno cadavre. Sempre mellor a soas que aguantala baduando.

Qué pesada a nena, facía o traballo moito máis difícil. Para que tiña que dicir nada? Logo ben que o comía. Toda a vida se fixera así, desde que era unha pícara así o acordaba. E naide ousaba dicir "qué noxo" con esa voz de escutrulida. Pobre do que o fixera! Todos axudaban.

Agora, conforme ía chegando á primeira pel, mentres as súas maos expertas queimaban, esfolaban e tiraban as entrañas daquel ser que media hora antes corría escapado pola aira en ilusión de liberdade, matinaba no noxo.

Hai uns días, rematando o parte, puxeran a primeira parte dunha obra de teatro. Un actor ofrecía un vaso de cristal ao público e pedíalles, un por un, que cuspiran dentro. A tele non amosou máis, pero todos intuíron que ao final do espectáculo aquel home bebía os cuspes acumulados naquel vaso. A nena dixera daquela:

-Ag, qué noxo.

E a ela pareceulle que tamén llo daba. Pero agora, abstraída naqueles xestos de disección automática e á vez concentrada en acabar axiña a tarefa, xa non lle repugnaba. Polo menos non era aquel noxo que encollía o estómago e quitaba a gana de comer. Era un fastío doutra clase.

Pensou entón en Antonio e o seu chocolate sentado naquelas mesmiñas escaleiras da forxa. Tería ela dez anos, e aínda se acordaba. Ao velo, achegárase correndo cos dous irmaos detrás.

-Dasnos un pouquichiño?

Antonio apurando cada vez máis, sen falar, mirándoos en fite mentres mastigaba e tragaba. Ata a última onza, tan campante.

-Xa non me queda.

Daquela toda a apetencia se convertera de súpeto en noxo. Ata lle dera gana de trousar. Como pode unha nena pasar tan rápido do desexo ao noxo?

Co estómago aínda estrangulado polo recordo daqueles odiosos dediños manchados de chocolate, aquela lingua inchada pronunciando palabras inesquecibles, meteu uns cachos de carne fresca na neveira para comer mañá, e gardou outros embolsados no conxelador.

Final

2009-12-23T13:56:00.000-08:00

-Abuelo: cuando llegues estará todo destrozado, el jardín.

-¿Y qué haremos, dónde comeremos cuando haga buen tiempo? No habrá ya una parra, su sombra familiar. ¿Y las sobremesas de tarta helada y licores? (...) Al menos quedan las liebres salvajes que cruzan el bosque de cuando en cuando.

-A las liebres también las mataré.

O primeiro

2009-08-27T14:01:00.000-07:00

Acórdome tan ben de cando nos coñecemos que adoito regreso a ese momento que me acubilla e reconforta. Non é só que lembre a temperatura, a luz, a roupa que levabas posta, o público que viñera canda a ti a aquel concerto no que estreabamos as novas pezas. Qué pouco éxito tiveran, qué pouca sintonía entre nós, qué gana de acabar a interpretación. Chegaron os tépedos aplausos do final e ao erguerme aliviada tras recoller as partituras caídas no chan estaban os teus ollos rebordando unha complicidade inusitada entre dúas completas descoñecidas. E alí segundos despois a palabra xusta, o encollerse de ombreiros máis tenro do mundo, un convite tan atrevido e certeiro que non deixaba sitio para vacilar ou considerar cousa ningunha. Aquela noite esquecín quen era eu para construír unha cabana e entrarmos nela, e desde o centro da cidade subimos ao monte para contemplar a baixada das augas torrenciais arrastrando os detritos tanto tempo prendidos na terra, e en nós quedaron adheridas minúsculas partículas brillantes que redondearon o misterio e o delirio de atoparnos así.

Non se trata da simple repetición mental dunhas coordenadas espazo temporais máis ou menos pracenteiras, non penso que calquera tempo pasado foi mellor, non. É algo máis que pura melancolía. A explicación a todo o que agora nos acontece está nese primeiro encontro ao que volvo compulsivamente para me anestesiar. Que me é de pouca axuda, seino, pero consegue evadirme desta pobreza, deste estado semi comatoso, do pesado remorso da culpa. Non queres verme, non queres falar por teléfono, non aceptas as miñas explicacións nin queres quedar para un café amistoso. Porque che resulta difícil de entender que ata onte mesmo fora feliz contigo pero qie seguir xuntas sería só pospoñer a evidencia da mediocridade. Unha historia de amor como outra calquera, cen mil veces ocorrida e repetida.

Ocorre que ningún dos días que pasamos xuntas superou o primeiro.

Hoxe por fin logrei saír da casa cedo, cedo de verdade. Levo dous meses cun estraño insomnio que me ten en vela ata o amencer. Aí polas seis da mañá quedo durmida tan profundamente que non escoito o espertador para ir ao traballo. E chego tarde un día si e outro tamén. Porén hoxe erguinme con enerxía e a unha hora prudente. Mais o indicio da recuperación pouco durou. Chuviscaba. Pola noite o vento tirara algunhas tellas do vello tellado do edificio e canda a elas follas e ramallos dos enormes plátanos do paseo. A paisaxe tiña un aquel desolador pero eu, costa arriba, propúxenme non perder nin unha miga da enerxía coa que me levantara. E seguín camiñando, e non parei ata que o meu pé dereito pisou a casca dun ovo diminuto. Mirei as puntas dos meus zapatos. Uns centímetros máis á esquerda estaba o niño e dentro del tres ovos máis, tamén derramados. E por fin din chorado.

(Para E.)

Fogar

2009-02-17T14:44:00.000-08:00

Teño pensado moito nese lugar inmaculado, o lugar do descanso. Incluso fixen un plano de situación do que me gustaría atopar cando chegue alí. E a lista do que levarei. A pouca roupa que necesitarei, os libros que me acompañarán, a música que me axudará. Teño degustado tanto o meu branco fogar na miña imaxinación que xa cambiei varias veces as cousas que pensaba levar ao principio. Igual que cando preparas unha longa viaxe, unha ansiada expedición. Unha vez, contrariada porque non podía alonxarme da casa máis de 20 quilómetros, díxome un amigo: “Viaxa: ningunha viaxe é pequena”. Sabes que non volverás a ser a mesma, que unha parte minúscula de ti cambiará, porque apañarás cousas que se quedarán contigo para sempre. Estás preparada tamén para as vicisitudes, para os atracos. Si, os saqueos consentidos. Por iso hai que elixir moi ben qué levas posto, qué metes na maleta, qué te deixarás roubar.

Lembro o horrible bispo luterano de Fanny e Alexander; por sorte non hai naide ao redor que me impida levar os meus xoguetes preferidos a esta nova vida, durante este carreiro que, inevitablemente, conduce á morte. Aínda que agora dubide de se terei tempo para ler a Karen Blixen ou para escoitar o novo de.

agora tu soa

2009-02-11T10:36:00.000-08:00

o primeiro é darlle a volta ao retrato. para que o defunto
non escoite as confesións que me inxecta, alento roto

o que me faigo inmune, por moito

que trate de levarme canda a ela

por moito, invulnerábel dentro do impoñente salón

horas en bronce, cheminea, veludos

qué pasou por detrás das cortinas

qué no fondo dos cinseiros cheos de pó

quero estar ausente

na superficie atada

só me admira a destreza coa que de súpeto

enmudece e pecha a mao para cazar
unha mosca
tamén me prenden os ollos

no saqueto que trae ben apertado

contra o peito

evitando que a traspase o frío do corredor

toquear no sofá ata ouvir
as súas zapatillas de odiosa donicela e entón
contrariala. facer que durmo. non sentir

como abre a cremalleira do estoxo dos coitelos

nin a auga caendo sobre a pedra de afiar

tenta prepararme. debulla veloz

tres técnicas de hipnose

ofréceme o seu pano enchoupado en colonia

acurtando torpemente a espiñenta distancia

e comeza a poder

-escoita o rumor desa canoa que chega

abrindo a noite

-tu non es da familia, déixame

ah pero esa voz. unha voz pel de pálpebra

ofrécese ao amparo de deuses interiores

e cae acó

desta beira queda zoando

resulta difícil deixala

desaparecer

agora que calou

accede a min

pón arrepío saber que decote vén

só por deixarme temperatura de febre alta

e un obsceno desorde na lingua

no padal

saio, voume espindo instruída

por algunha carta de navegación que ignoro

e vías do río, resoando

a última compracente lectura no sofá

trae a miña roupa ata a braña brillante

de lume no escuro, luz enchente

-deixareina así, ben estirada

a branquear

-pousa o teu fardo na ribeira

e cruza o río, agora tu
soa

Contos, teatro

2009-01-27T01:33:00.000-08:00

-Cuentista, que es unha cuentista.

Sabe que é de broma, un vacile, pero que mal lle senta. Que lle chame cuentista agora. Agora que ao fin se sincerou e foi quen de explicarlle cómo a invade de arriba abaixo o pánico.

-Non ves que me tremen os xeonllos? E as maos.

As maos como cando camiña cargada de bolsas durante unha hora e logo, ao pousalas, lle tremen. Botan de menos o peso.

-Vai en serio. Estou a-te-rro-ri-za-da.

Describe o máis dramaticamente posíbel os síntomas. Baleiro. En branco. Ou en negro, segundo se mire. Suspira, medio sorrí. Aínda lle queda unha fisura para a ironía. E berra, porque quere levar a razón, que a compadeza. Está a piques de chorar. Pero nada.

-A escritora quedou sen ideas! Hahaha. Cuentista.

Furiosa e triste, comeza en pensar seriamente no portazo. En mandalo todo á merda. O último mozo que tivo soia dicirlle que era unha experta actriz. Que lle encantaba o teatro. Iso enervábaa aínda máis. E logo estaba todo o día coa canción de La Lupe na cabeza.

Febre

2008-10-13T01:43:00.000-07:00

Eran os últimos exames, e así o acusaban as aulas cada vez máis baleiras. Coa excusa de estudar, faltábamos seguido a clase e os que aínda tiñan azos para seguir collendo apuntamentos facíano a medio gas, cun ollo no profesor e o outro doutro lado da fiestra. As feiticeiras raiolas de xuño. O vrao virxe, sen estrear. Os derradeiros temas do curso, quen os preparaba?

A terceira hora quedaramos na praia. Como outra veces, acordaramos facer as lebres para parolar e de paso para bicarnos... materia obrigatoria. Pero aquela mañá, eu tiña algo que dicirche. Marchabamos cada unha a unha cidade diferente e eu chegara á típica conclusión de que o mellor era quedar-como-amigas. Pensando en cómo anunciarcho, qué mal durmira.

Agardábasme na duna de sempre. E cando che din as maos e traguei cuspe para falar decateime de que as túas estaban extraordinariamente quentes, mesmo coma se viñeras de xogar con cera ardendo. Cos ollos extraviados, mirabas o vello camiño de madeira entre os xuncos. E falaches con voz de oráculo. "Este é o lugar, dez pasos". Eu acheguei os labios á túa fronte, nun xesto automático que vira tantas veces na casa, pero que nunca probara a facer nin sabía cómo medir. "Coido que tes febre", aventurei. "Pode ser", respondiches, sen darlle importancia ningunha. Logo subiches ás táboas e camiñaches decidida contando ata dez. Unha táboa renxeu e tu saltaches riba dela. Saltaches e saltaches ata que cedeu contigo enriba. Parecías satisfeita, e por fin miráchesme.

-Dime agora o que teñas que dicirme. Veño de atopar o eixo do meu caos. Estou a salvo, e non preciso nada máis.

Fondo e superficie (I)

2008-09-06T14:42:00.000-07:00

Durante moito tempo creu na binaria e limpa división de fondo e superficie. Afeita ao medio mariño, non lle importaba somerxerse cando os membros da comunidade a requerían. É máis: amaba aquel oficio que día tras día lle ía sendo encomendado, e críase realizada e feliz no seu cotián destino. Espíase, sostiña o alento e tirábase de cabeza desde o medio da ponte, nunha acrobacia se cadra innecesariamene aparatosa.
Ás veces os turistas, sorprendidos pola súa afouteza, déixabanlle moedas onda os zapatos, e comparaban o seu chimpo co "Gran Salto" ao Neretva que os mozos de Mostar ensaiaban desde noviños. Pero a ela non a distraía a expectación nin os aplausos, porque ía ao seu. Unha vez mergullada, o mundo era xa outro e sentíase dentro, segura de poder acadar a súa misión e confortada pola oportunidade que supoñía poder entrar.
Buceaba e introducíase alí onde a vida sucedía verdadeiramente, e apousaba con delicadeza as xemas dos dedos, xa engurradas polo contacto coa auga, sobre cordas e ferros cheos de óxido, desfacendo nós e abrindo candados, intuíndo con acerto aqueles casos que lle describiran os de fóra, sempre tan inexactamente, descoñecedores do que era unha vibración interna, unha alga omarada ou un canto rodado en numeración. Coitados, pobres cegos: endexamais mirarían aos ollos a un animal moribundo, un ser abisal diametralmente oposto, que nunca tivo contacto co osíxeno nin soupo da luz solar máis que baixo o peso de litros e máis litros de auga doce. Ela era sabia e amante dese tacto líquido, acariciador. Tras o cerimonial salto sentía un arreguizo, o pálpito da paixón, o invisíbel cordón umbilical que a amarraba a esoutra vida de sangue xeado.

Nadador

2008-07-15T03:07:00.000-07:00

O autobús de liña tarda vinte minutos en chegar á piscina municipal. Apáñao puntualmente cada mañá: unha necesidade atroz do ritual bañador, chanclas, gorro, gafas, seis minutos, ducharse, catro minutos, subir as escadas onde xa se escoitan berros ecoando, ese rumor como de ensoñación, ese lugar onde o tempo camiña humidamente, cempés pola pel espida abaixo. Cinco segundos e á fin o ansiado delicioso mergullo no azul transparente artificial. Vai, vén, regresa e volve a ir repasando técnicas. Proba a nadar a crol e volver a braza, e finalmente quédase co estilo mariposa, que é co que máis se identifica. Pasa unha hora, dúas, tres, ata que o envés dos dediños se lle enruga como un figo paso, e os ollos comezan a rabearlle por mor do cloro, a pesar de presionar as gafas cada pouco, efecto ventosa. Sabemos que aquí o tempo está conformado doutra materia, é esbaradizo e denso como o aceite, e permite fluír. Así el, cando abafa colócase panza arriba nunha esquiniña e pon os ollos en branco imaxinando cenefas infinitas de finos trazos onde as maos dun nadador agarran os pés do outro e estoutro os do seguinte e así sucesivamente. Aboiando na piscina é quen de quedar durmido, e nese impase visualiza o rostro da Nadadora, a persoa que se agora trazaramos unha liña recta desde o punto exacto onde a auga o adormenta ata perforar o outro hemisferio terráqueo aparecería sacando a cabeza para respirar nun pavillón case idéntico, no xusto momento en que decide que o crol é o seu mellor estilo. A Nadadora sorrille do outro lado do mundo, pero el non se dá quitado da cabeza as cenefas de marras. Aínda ben que soña brevemente con aquela película onde o seu admirado Burt Lancaster percorría unha luxosa veciñanza nadando de piscina en piscina, e pasaba en bañador todo o filme a conta dun relato de John Cheever. Esperta e sinte unha envexa inusitada dos músculos do actor, tan ben marcados.

Melancolía de atoparte só cando me somerxo.

Azul

2008-05-06T12:47:00.000-07:00

Imaxina espertar e velo todo azul. Azul, nada máis que azul. Unha mirada animal, coherente, unívoca, e ao tempo plena de matices, reflexos que van desde o mariño ao índigo, do anil ao celeste. Azul como a segunda lúa chea de mes e como o grito de Juliette Binoche debaixo da auga da piscina en Bleu. Apacible e triste, aínda que non necesariamente nostálxica.
Tras axitados pesadelos -soñaches que a túa irmá se aparecía como unha virxe luminosa, que o cabelo lle chegaba até os pés e che amosaba as maos ateigadas de chagas- espertas un día así e non hai volta atrais, e desde aquela pasas a ser abrupta, ensombrecida, taciturna. Azul. Érgueste da cama coa sensación de que alguén te ten amarrada, aínda que é difícil de sospeitar porque o teu cativerio é doméstico: utiliza unha correa elástica e polo tanto cede, por se algún día che apetecese gozar duns metros de falsa liberdade.

Atlas

2008-05-05T12:59:00.000-07:00

Non lle gusta ir ao cine porque Abel lle conta tan ben as películas que para que molestarse en velas. Seguramente a decepcionarían. Tampouco é amiga de viaxar porque opina que xa vai maior para andar por aí de trotamundos, así que prefire abrir o atlas ao azar e estudar ao caer da tarde como é a vida noutros lados do planeta. Son catro tomos anticuados e familiares, gastadiños como están. É curioso que nos pareza máis doado ler un libro cando xa está lido, cando outros pasaron as súas páxinas antes, dobraron as esquinas e incluso -os máis desaprensivos- o forzaron deixándoo aberto no chan, abandonados ao sono. Neste exercicio meticuloso e dadá á vez, acompañada do seu dedo índice percorre xeografía, clima, flora e fauna, costumes. Viaxa así sentada no seu confortable bambán, nun xesto de fruncida concentración que lle lembra sen querer ao seu pai, que fora mariñeiro e gostaba tamén de arrandearse na salita co atlas aberto nos xeonllos, mentres contemplaba o mundo de hemisferio sur a hemisferio norte. Cortado limpamente á metade, como un ovo perfecto.

Abel fálalle da última dos Cohen e ela entrepecha os ollos para imaxinala mellor. É tan difícil poñerlle luz ao deserto. Cando o seu amigo marcha prepara un té con leite e abre o tomo número tres. Pero antes recolle ben o pelo porque lle axudará a estar máis esperta cando amenza na selva australiana.

Norte

2008-04-30T12:47:00.000-07:00

Aquel verán leváchesme de viaxe pola costa norte e en cada parada eu anotaba escrupulosamente os nomes das vilas, difíciles e escarpadas. Tu relaxábaste cando por fin soltabas o volante e podías apartar as curvas da vista, fumando con tranquilidade un cigarro. A min poñíame moi contenta poder calzar as chaparritas verdes e baixar ata o final das calas ás carreiras.

Levei o reconto día tras día, agosto adiante. Tamén describín como eran as nubes a medida que os días de calor ían marchando, e poido asegurar que nunca, ningún día, repetiron forma nin cor.

Se cadra esperaba algún sinal, a chegada dun vento frío que anunciase o outono e poder dicirche, co indicio nos beizos:

-Regresamos?

Mais nunca fun eu de natureza valente, e foime imposíbel ventar o fin, ocupada como estaba na etiquetación dos lugares. Así que cando me propuxeches volver en solitario decateime de que nas miñas palabras, nas descricións, fallaba a semántica, e por máis empeño que puxeses en lelas non serías quen de interpretalas.

Era causa dunha caligrafía obtusa ou dunhas lentes mal graduadas? Difícil orquídea.

As cores

2008-04-04T12:22:00.000-07:00

And she left in the fall, that's her picture on the wall She always had that little drop of poison Tom Waits

Resoas dentro de min coma un instrumento de vento. Aproveitas as canles máis íntimas, os circuítos e os tecidos que había tempo
e tamén os fluídos vitais

para entrar ben fondo, no caracol do equilibrio, e

quedarte.

Solimán: está ben así porque o fas a modo, porque es delicado nos golpes que se dan cando hai que dalos e onde outros mancarían tu adormeces baixo unha doce anestesia.

A punto de perder a consciencia, escoito ruído de cristais, e dentro de min sei que estás a amasarme o corazón.

Aqueloutras os cacharros da cociña; intúo que organizas as cores en tarros de confitura, mentres prometes baixiño:

-Logo falaremos das cores.

As cores. Lembro as cores: o meu absoluto amor por todas e cada unha. En ti o púrpura era esmeralda e se tocabas marelo eu vía celeste. Ah! Esfarelar o mencer en vermello azulón e logo volvernos tépedo anil. Trazarte malva de laranxa e descolocarte en gris. Que nada era fucsia fucsia nin verde verde.

Falar delas será esborrachanlas. Nada existirá despois desta septicemia que tu comezaches. Cando esperte doeranme tanto esas primarias repartidas, perfectamente postas nos estantes que os meus ollos nunca volverán a ser arco da vella, paleta infinita nos teus dedos. Xa cho digo agora: prefiro ficar cega,

tan só recordar, mergullada no pouso do teu veleno.

O fondo

2008-03-10T13:22:00.000-07:00

Miroume en fite: de todo aquilo que el fora quedaban os ollos, quedaba o negro, a alma esluída e o arrecendo vago da brisa que resta cando alguén nos di adeus. Ven acó, senta cabo de min. Os ollos del, xa sen as lentes. Por un momento pensei que quería escoitar da miña boca o que eu non quería dicir. Por un momento tamén quixen o augurio, escoitar xuntos a pega que canta e alza o voo, o cirio que adormenta ao baixar á beira do río en noite pecha, pronunciar un verbo de alento, quitar de enriba o fado e lavalo e tinxilo para saír con forza á vida. Quixen que tremera comigo e non que me mirara desoutro lado, pero non había máis auga que a daquel pozo fondo, os ollos fondos, o fondo da morte desexada.

O anxo

2008-02-03T14:09:00.000-08:00

Polas noites fala de máis. E sen embargo, aínda non se confesou a si mesmo ese inventario poético que todo personaxe da súa altura lírica compón. Os conceptos esenciais da vida sen ser circunstancia: a vida pura, os principios da súa íntima utopía. Ten pouco tempo para os soños, por iso fala tanto, o que non lle impide escoitar de vez en cando aos demais co ángulo de comprensión perfecto inscrito no seu rostro, nos ombreiros, nun ademán de estar disposto a abrazarte en calquera lugar se tu o necesitases. Ten ese porte que lle da vantaxe sobre os demais. Hai persoas así, que nacen con ese comodín que lles permite ter máis oportunidades, xogar máis bazas. E esa noite na que, outra volta, lle é perdoada a a verborrea por ser deses que nacen baixo unha áurea especial, sostidos por un imán lendario, irresistíbel, pasan pola súa mente, como nubes ensarilladas, os Termos Precisos, que lle botan a língua, por suposto, á Adxectivación. Só palabras tensas, á espreita, palabras fundamentais. Daquela sospira por certos recordos, as mans dos amigos e as enrugas da mai, os temores que o pretenderon na adolescencia, circunloquios cotiás, preguntas que ignora. Non pensara no inventario, pero agora, neste momento nouturno, preséntase, celestial, o arrecendo dunha cousa primixenia que recoñece, que intúe, ai Deus, muda, ou cando menos silenciosa, moi tenue. Tanto que sabe que nunca poderá gardar para si o seu inventario, que nalgún momento terá que evidenciar aos demais o seu precioso e segredo dogma de fe.
Porque quen deixa enmudecer a un anxo?

Far west

2008-01-17T23:39:00.000-08:00

Nin sequera facía falla que me levaras tan lonxe para deslumbrarme. O deserto de Almería teríame valido de sobra. Paisaxe lunar, western, unha vinganza. O ceo amarelea por enriba de nosoutras, que camiñamos dereitiñas ao saloon.

Entramos con paso decidido e facemos abanear as portas ao máis puro estilo cowboy. Sen importarnos o que poida pasar ás nosas costas, porque sabemos en que decisivo momento debemos apuntar. As nosas esporas de prata enlamada relocen de súpeto nos vasos de cervexa e nas meniñas dos clientes.

Ao saír abaneamos as portas de novo. É o único aire que se sinte a esa hora en punto.

A morte tiña un prezo e tu acendes o teu puro a medio fumar nas fogueiras que imos atopando. Aínda sabendo que as fogueiras son trampas mortais, escuros símbolos, vellos trucos de alguén que non che quere ben.

Agora asubío e sei montar a cabalo. Tamén lle saquei proveito a iso de tirar o lazo que se pecha no aire, o nó perfecto que todo o consegue atrapar.

Gata

2008-01-03T15:52:00.001-08:00

A torpeza enleada no mediodía grisallento dun domingo que te descobre buscando por debaixo das camas as zapatillas para calzar algo de resaca, algo de olleiras. Despediches aos novos compañeiros de traballo, algo achispados por aquelo de romper rápido o xeo e trabar a confianza xusta, tampouco somos amigos nin creo que cheguemos a selo nunca, pensaches ao marcharen. Máis tarde soñaches cousas se cadra reveladoras, indicios de algo que non deches apreixado.

Comezas a recoller a casa. E nestes días que as cidades se hiperregulan para seguir unhas mínimas normas de hixiene e convivencia e por iso se prohibe, baixo pena de multa, sacudir alfombras e tirar pelusas e faragullas, deixar sen recoller nas beirarrúas ou en parques públicos os excrementos das mascotas ou estrar botellas cheas e as baleiras, es unha pequena delincuente botando ao ar o mantel cos restos da última cea. Abaixo, no patio de luces, os gatos observan incrédulos e expectantes, a ver que cae. E aí van uns panos de papel, artesanías abstractas de miga de pan, palillos, un corcho, o envoltorio dun xeado. Nada que levar ás fauces cativas e famentas. Chega de súpeto un mantel, o mantel da cea. Os gatos que se asustan; un que resulta atrapado na tea fantasmal ata que logra escapar.

Que fas, baixas a buscar o mantel ou esperas a vestirte? Mellor baixar agora, porque hai pingas que baten tras dar unha reviravolta no ar anunciando que en breve choverá forte. Corres escaleiras abaixo en pixama e bata. É domingo, ninguén na rúa, ningún veciño no patio de luces. Só gatos, gatos orfos, familias felinas de irmáns, fillos e nais e á vez amantes e irmáns e pais que te miran, que se achegan para cheirarte; a ver de que vas, e se traes comida. Xa tiveron tempo para pasear por riba do mantel, lamberon as últimas migallas da cea. Estremécete o seu roce de sibilino peluche contra o pixama, por riba das zapatillas. Así que apañas o mantel rapidamente e ao emprender a volta ao piso decátaste de que as esqueciches. Merda, as chaves. Estás sen chaves con esta pinta. Que mareo de repente. E aínda non coñeces a ninguén na veciñanza, chegaches hai pouco, nova vida, nova cidade, os compañeiros de traballo viven ás aforas, e tampouco te evidenciarías desa forma estúpida, en pixama e cun mantel sucio entre as mans.

Ei, iso é Kind of blue. O cerebro adurmiñado recoñece a melodía: no cuarto ou no quinto está soando Miles Davis. Sempre quixeches controlar un pouco máis de jazz pero ata aí chegas, ata Miles a todo volume, e esa trompeta que se compasa á sístole-diástole do teu desamparo dominical. Han de acollerme nese piso, pensas, guiada pola urxente intuición da intemperie absurda na que quedaches en cuestión de minutos. Corres escaleiras arriba. E sentes fame, moita fame, unha aguilloada forte no estómago, ha de ser tarde xa, seguro que lles sobrou algo de comer. Por iso nin te fixas na cara da parella feliz que che abre sorrindo o quinto d; estabámoste agardando, din nun fraseo. E ti entras, estendes o mantel, uliscas o ar, acendes unha vela e contemplas a fermosísima galería azul, dunha cor tan parecida á portada dese disco e tan similar á túa propia galería. Sentes que a túa vida baila a un paso do completo esquecemento; pero en que piso vivía eu, que pasou coas chaves. Como unha gata que saltase pola ventá e perdese unha vida.

Estacións

2007-10-08T03:02:00.000-07:00

A pasada noite volvín a ter insomnio e non estabas para acompasar a miña respiración axitada á túa. Esta mañá ao erguerme camiñei máis durmida pero tamén máis esperta, sensible a un alfinete, próxima aos vampiros. Sobresaltada polos pasos mal dados, como os precipicios polos que caemos cando estamos a piques de durmir. E ademais están as cores que aparecen súpetas, e o vestir da xente. As botas e os pantalóns de pana que xa sacaron os precavidos, as camisetas sen mangas dos que aínda estiran o verán.

(Cómo explicarche que os precavidos son tamén nostálxicos e que os que estiran o verán non teñen nin idea de onde atopar a última terraza.)

Pola noite, ao non poder durmir, acordeime moito da nosa cadela Lúa, unha vez que pariu dous cachorros e morreron os dous. Pobriña, puxémoslle un despertador para que non sentira tanto a soidade de non ter a quen dar de mamar. Pero ela aínda foi por unha boneca de trapo que gardou durante moitos días, porque non lle chegaba con sentir un corazón artificial.

Moitos días sen durmir estivera Lúa daquela.

Lasitude

2007-07-27T13:34:00.000-07:00

Deslízaste lánguida e feita de follas outonizas probas o verán coa punta do pé. Está frío. Pero queres saír do letargo e estirar as pernas, activar a circulación. Ah, alí o ceo, recordas, mirada cenital. Corres ata as rochas que delimitan, e afúndeste en auga de límites. Recobras un sabor acedo, os piñeiros resplandecentes, a historia da cidade afundida, a lenda da campá que soaba debaixo e o día en que chegou o mostro mariño. Este é o reverso, a vila pobre. Do outro lado, criaturas albinas demoran o seu tempo contado en números de area e líquidos que saen cando estoupa a polpa da terra. Asómaste á superficie, e pensas, felizmente cansa: fogar, e bocexas gorentando xa os colchóns de folla de millo, e partes cara o teu minifundio, tan amado.

As cordas

2007-07-03T13:49:00.000-07:00

Contra as cordas, dixo, gústame contra as cordas. O malentendido puido ter a súa orixe naquela estúpida declaración de principios, que eu non souben, ou non quixen, interpretar. Ou mellor dito: que eu non souben coller tal e como chegou aos meus ouvidos. Pois non se refería a un propósito, nin á perfecta tensión, nin á estética disuasoria que me faría mirar para ela cos ollos arregalados. Era pura sinceridade, metáfora oca. Nestes lindes un equilibrista non se poñería a andar na corda frouxa para expresar a súa angustia vital; tampouco un mariño falaría de facer augas, nin da boca dun títere sairía a pregunta quen me manexa?.

Nin claves, nin alegorías, nin dobres sentidos.

Queríame contra as cordas, con crueza de esparto, con amor inequívoco de no e serpes petrificadas sobre o meu corpo. Contra as cordas, e as propias cordas vocais esgazadas polo berro acolchado da sorpresa e o terror.

A palabra

2007-06-18T03:08:00.000-07:00

Ao principio pareceume que a inventara eu mesma. A palabra estaloume na boca mentres almorzaba, e pareceume fermosa, fresca, vibrante. Non a escoitara nunca e tiña a forza hipnótica dun vendaval de asteriscos. Cóxegas nos beizos, disparo de silencioso confetti. Sentinme inmortal, capaz de percorrer o mundo con esa palabra baixo o brazo, como un talismán puro. Deiteime con ela debaixo da almofada, con moito coidado de non a esmagar. Ao día seguinte, co sono aínda prendido no caracol do equilibrio, erguinme e busqueina nun dicionario. Pareceume divertido: a ela non a atoparía, pero de seguro habían aparecer curmáns e tías, parentes lonxanos. Sen embargo, alí estaban as letras exactas que a nomeaban, e xunto a ela un significado obtuso que en nada se asemellaba a todo o que eu lle dera, ás cores do bosque coas que a vestira. Escoitei dentro de min un bruar monstruoso, unha apisoadora que facía desaparecer a miña palabra para sempre. Dela só quedou un memorial de cinza que escoou aos poucos entre as miñas maos como un fiíño de auga. Unha fonda tristeza apoderouse entón de min, e fiquei muda.

Coches

2007-06-13T14:55:00.000-07:00

enfuréceme a tarde que estraga definitivamente o día

da rabia este sol canso

o arrecendo das ceas que comerán ducias de turistas aburridos

as papeleiras desbordadas

a xente contenta ao saír do traballo

os pasos que se pisan

os pasos que me pisan

as redes as cordas

os sacos as mochilas

os plans de futuro e os improvisados

os tintinar dos xeos

o fume da sopa

as pedras

os tellados

Todo me enfada.

estas cousas que vou vendo

con luz de calafrío

están aí tamén os coches aparcados

respiran este solsticio buscan o seu oco de metal mendigan quentura

e penso que podería entrar agora nese elegante A3

-parece que ten unha porta mal pechada-

e disfruto coa idea de quedarme alí

coma naquel conto do bosque e os osiños

facer do meu corpo un nobelo e descansar por moitas horas roubarlle a calma á tapicería

e dócil

deixar que me arroupe un motor

inerme

inerte

sosegada ao fin

esperar pola viaxe

Mentiras

2007-06-05T15:03:00.000-07:00

Descansa baixo a terra e non. Algo aí abaixo a inquieta, ou quizais o motivo polo que volveu a este mundo estea relacionado con algunha comenencia pendente, senón non viría a visitarme nin se sentaría ao meu lado no asento de atrás do mini para botarme a lingua. Trae consigo unha cesta, e semella unha carapuchiña vermella que envelleceu no bosque, coa roupa xa sen cor e centos de enrugas na cara. Dentro da cesta garda comida de mentira, guisos de terra dos que fan os cativos, tortas de margaridas e cantos aos que ela chama peras da urraca. Tamén poliñas de maceira que son canela en rama, di, tratando de enganarme. E como non lle gusta que lle leven a contraria, arrimo o nariz e digo que ben ule iso que levas aí dentro, e as dúas sabemos que a outra minte, pero ela decidiu xogar deste xeito. En realidade, o que eu quero é descubrir que cousa deixou sen facer, por que volve a min. Escudríñoa, e ela arquea as cellas negrísimas enmarcadas no seu cabelo branco e suave coma o dun bebé. Pon cara de interrogante. Nos petos leva menta e albaca, nébeda e tomiño; o tomiño porque é bo para a tos, que te escoitei tusir de madrugada, di, e outra vez volvemos a asentir e a mentir, porque as dúas sabemos que é imposible que me escoitara, porque a miña bisavoa é xorda e durme toda a noite como unha bendita.

Incandescente

2007-05-22T15:21:00.000-07:00

Os seus días eran auga de borralla pero en soños percorría corredores incandescentes. Polas paredes escoaba vapor de te. De puntillas, con aquel camisón de follas outonizas que lle regalaron estando convalecente dunha peritonite aguda que a deixara baldada, e que lle roubara o vrao dos cinco anos. Case esquecera como camiñar. E veña regalos tristes. O consabido camisón de follas outonizas. A caixiña de música onde unha bailarina eternamente apoiada no pe esquerdo xiraba ao son de "Para Elisa". O conto sobre ananos cegos que vivían baixo a terra, moi triste. E uns moldes de lúas e estrelas para xogar na area que a fixeron chorar toda unha tarde porque, aínda sendo tan pequena, estaba convencida de que lle quedaban moi poucos meses de vida, e que nunca máis volvería á praia. E agora regresaba á quentura da febre, en soños alaranxados atopaba á súa avoa entrando no garaxe cun cesto entreaberto por onde asomaban as pezoñas dun año acabado de matar. En soños trousaba. E sen embargo, esa estraña vida durminte, eses bodegóns enfermos eran mellor opción que a vida diaria. Polo menos había algo de acción, sentía cousas. Berraba, choraba, estremecíase de pracer algunhas veces. E se aparecía esa persoa, esa escura e amada compañeira que se facía de rogar no inverno e a invadía coas mellores caricias en primavera, daquela si, daquela xa non quería espertar nunca, para que. E seguía soñando, e era capaz de durmir catorce horas seguidas e quen pode negar que nela a vida real sucedía a ollos pechados e o pesadelo era erguerse e soltar a súa mao, abandonar os seus seos.

tiritaba

2007-05-15T03:04:00.000-07:00

a viaxe non remataba nunca

e a ela esa distancia rota

ese punto de fuga tan difícil

matábaa de frío

Predicción climática

2007-04-18T13:00:00.000-07:00

"Los chinitos de la China
cuando no saben que hacer
tiran piedras a lo alto
y dicen que va a llover"
Canción infantil

Cando non teño que facer miro a predicción meteorolóxica. Tamén pode ser que faiga isto xusto cando máis apuro de traballo teño. Faime ilusión pensar que desde esa posición matemática e gris que supón mirar as máximas e as mínimas e cuantificar as nubes e os despexados poido programar as miñas próximas horas. Organizar unha fuxida á praia e espreitar o verán, porque chega o calor. Saborear unha tarde de sofá e leituras porque dan chuvia para todo o día de mañá, que é sábado. Abrir as ventás por se acaso o torbón chega de súpeto e non quero perdermo. Tamén me gusta moito a predicción marítima, cos seus ventos do nordés, os mares de fondo e as visibilidades, tan útiles para coller o coche e ir ata o último faro. Se tivera coche e soubera o camiño do faro, seguro que iría. Por iso me encanta que haxa moitos variábeis debaixo dos mapas e así poder imaxinar o que será. Que me deparará o clima hoxe? Parezo un pouco parva, xa sei. Porque logo non faigo nada do que planeo. Pero teño as contras da casa semipechadas e eu decido cando as quero abrir, a medida que esperto e despego as pálpebras.

Empeño

2007-04-15T08:39:00.000-07:00

Ela quería deixar a súa pegada dentro dos mellores recordos. Como queda anotado nun caderno de viaxes aquel paseo en góndola, a fotografía das cerdeiras florecidas en Central Park ou a visión afortunada dunha aurora boreal. O sabor do te e as laranxas de Suzanne, chegadas desde a China, iso quería ser. Unha odisea inesquecíbel. E así se aplicaba en restar iris de anís, chocolate derretido en cada encontro, por máis que fugaz. Porque de ningún modo podía volver a deixarse ver: beleza e instante estaban consagradas á eterna inmanencia. En serio: nunca volvía aparecer. As maos que a acariciaran e os padais nos que estivera non podían esquecer a súa efervescencia, que se tornaba auga a medida que pasaba o tempo e o seu recordo quedaba convertido, inevitabelmente, nun rumor tristísimo de chuvia e cristal.

Porta

2007-04-02T13:11:00.000-07:00

e que faremos para calmar esta dor minúscula que se traslada do xeonllo á comisura da boca, da caluga ao peito; esta diminuta dor que te sitúa no territorio intermitente e cego da hipocondría, do preguntar ata a extenuación que significa, cando rematará, por que tu.

unha orquestra de vento, pediches, desde a túa illa, para acalar a angustia. pero todas as cousas levaban xa o teu nome: nin sequera podías descansar a mirada. e agora tampouco lembras que antes desta aflicción había unha porta, que ao principio de todo

había unha porta.

Acuario

2007-03-14T10:13:00.000-07:00

Todas as persoas estamos dentro, conformes, quedas. Nun adverbio que se cre absoluto e nada indica. Porque non vivimos nun país nin atravesamos fronteiras, tampouco vamos a emprender o camiño do bosque de cervos inmortais onde hai faias que agochan os amantes durmidos doutra época.

Que fermoso azul cobalto, digo. Pero tu non te conformas con mirar, en ti a curiosidade é tan só o comezo do desexo que vai tomando forma. O chan está frío de máis para deitarse a contemplar as estrelas a través do cristal, que aburrido. Es da opinión de que hai que reaxir. Porque isto é demasiado pouco, demasiado pouco para ter un papel protagonista. Están os figurantes, está o coro, os do atrezzo e o vestiario, e logo están as que son coma ti, peza de imán puro, escapista extraordinario. Que regresaches despois de escoitar a serea dos farallóns para contárnolo subida a un arrecife, mirade, sen maos.

Namentres, aquí seguimos os demais, dentro, e algúns, os que somos de natureza caprichosa, agora que estamos no acuario pensamos con nostalxia no parque da nosa urbanización, aquel que ten unha rocha con forma de tartaruga.

E aínda volves e poste diante nosa e mírasnos cun aquel de condescendencia. E todos, ou algúns, o pensamos antes, pero só tu eres quen de pronunciar:
tartaruga

As cartas

2007-03-09T03:22:00.000-08:00

Escribíralle centos de cartas de amor que escondera concienzudamete dentro das macetas do muro que acompañaba o carreiro ata a igrexa. Só el sabía as pistas que o levaban ata as súas palabras. Algunhas ían seladas cunha gotiña de sangue que extraía das palmas das súas propias maos, para darlle máis veracidade aos seus escritos. Cando el a deixou seguiu a escribirlle en secreto para curar a pena, sen importarlle que non chegasen nunca ao seu destinatario, entretido xa noutra tarefa amatoria. Comezou a esconder os papeis do seu desamor dentro dos bonecos de peluxe do cuarto, que descosía e volvía a coser, segura de que naide as atoparía. Algunha caeu tamén para sempre dentro das caracolas Recuerdo de e os porróns tan bizarros que coleccionaba a avoa, ordenados de maior a menor na repisa da lacena.
Os amores dos recreos esquécense rápido e os desmaios adolescentes van pasando á experiencia, e fainos graza comprobar como cambiou aquel rapaz que nos facía morrer cada vez que respiraba ao noso lado. Sen embargo, del nunca se puido olvidar porque sabía que pola casa quedaba aínda algunha desas probas indelebles da súa paixón, absurdas latexando nalgún recuncho da casa, esquecidas no estómago do seu osiño preferido, xa cego, no desván, ou ecoando no bruar silencioso dalgún marítimo recordo.

Viaxe

2007-02-26T04:33:00.000-08:00

Hoxe volvemos tarde e quedei durmida no asento de atrás do coche. Creo que soñei algo, pero non lembro o que. Regresou a min esa sensación da infancia de durmir como unha pedra cando volvíamos da nosa viaxe anual á capital da provincia: cita co oculista e inevitábel visita a Alcampo. Con que placidez me relaxaba no asento de atrás do noso Peugeot 205, pegada á miña irmá, que durmía tamén, despois de pelexarnos por ver cal das dúas tiña máis espazo. Antes de quedarme frita danzaban na incompleta escuridade as últimas horas na superficie comercial: mamá enchía o carro de infinitas latas de tomate triturado, papá perdíase por corredores sen ningún interese para nós e a miña irmá e máis a min o único que nos importaba era que nos mercasen croissants quentes. Ao chegar a casa papá collíanos no colo para levarnos á cama. Por suposto que espertábamos co ruído da porta do garaxe, pero como renunciar a esa solemne subida en brazos polas escaleiras. Despois mamá espíanos e púñanos o pixama, tan frío. A cama estaba conxelada tamén, pero envolvíanos unha estraña e morna felicidade familiar, que a min se me truncaba un minuto antes de apañar o sono outra volta, ao lembrarme de que un ano máis me aumentara a miopía.

Sen despedirte

2007-02-16T03:24:00.000-08:00

Vai xa para cinco días que te fuches sen despedirte e sigo coa mesma sensación de conto incompleto, de corazón á intemperie. Dixeches que non che gustaba dicir adeus, nin sequera ata pronto. Claro, ¿a quen lle gusta? Con esa escusa fácil marchaches sixilosamente mentres eu poñía o café ao lume, durmida aínda. Agora paréceme recordar que aquela mañá sospeitei o teu corpo húmido na penumbra, saíndo do cuarto de baño xa coa maleta feita, co traxe novo de liño, co billete de avión no peto. Advírtoche que pode ser que na distancia esaxere cousas e non descarto a inmediata reconstrución dun pasado máis doce. Son as consecuencias nefastas da negación dunha despedida. Co que a min me tivese gustado levarte ao aeroporto, dicirche adeus coas gafas de sol postas, cun bico rouge artificial e unha aperta lene, desas que non dan calor nin tampouco transmiten calafríos, para rematar axitando un pano branco ao vento, dramática e desfasada, calculadamente triste.

A brisa

2007-02-12T13:04:00.000-08:00

Durante anos o seu don pareceume algo excepcional e, por iso, cada día ao espertar o seu nome era a primeira palabra que me viña á cabeza. Polo día procuraba non perdelo de vista, e ás noites acendía todas as candeas para espreitalo. Nese tempo afíxenme a durmir por riba, escoitando os seus movementos na escuridade, e a velar tamén polo seu sono. Non o dixen aínda? El tiña o don da brisa. Soprábame nos oídos para facerme cóxegas, baixaba ata a caluga e provocábame un salto, era o meu vértice, o apoio preciso para non sentirme atraída polo abismo.

Pero un día coñecín o temporal e fiquei muda. Un torbón á tardiña desatou en min cores nunca imaxinadas, diademas de luz que me cambiaron a vista e o tacto. Desde aquela, non soportei outra cousa que non fose ímpetu, bofetada. Precisaba de solpores ensanguentados que beber, e non os atopaba no seu triste alento mariño. Así que o deixei marchar ou quixo irse, soprando lenemente como cando viñera a xunto de min. Pero eu xa non podía sentir ese vento de frauta traveseira. Non lembrei nunca máis aquela dozura, nin teño gardado ningún matiz.

Agosto

2007-02-05T12:32:00.000-08:00

Agosto era un mes de chicle, estirábase ao noso antollo e daba de si. O sol ensanchábanos as arterias e o salitre os pulmóns: respirábamos azul porque saiamos ben cedo da casa e regresabamos derreadas á noitiña, despois do último baño. Que pracer deitarse no Cantábrico canda o solpor, corpos de xuncos e dunas pequenas nas maos. Mirábache as meniñas e eran acuarios invisibles onde douradas diminutas saltaban ao ar. Na casa, antes de durmir, metías as maos nos petos do pixama e sacabas area, porque tiñamos unha praia dentro doutra praia, e unha lagoa feita coa auga que transvasabamos do mar. Fidel facía pesca submarina e traía nunha rede ourizos, xibas e polbos que colgaba sobre as ramas máis baixas dalgunha árbore seca. Os polbos tardaban horas e horas en morrer, e na última agonía aínda tiñan forza para chuparnos os dedos coas ventosas cando lles pasabamos as maos sobre o seu corpiño viscoso, entre divertidas e crueis.

Ese mes foi infindo ata que un ano, non lembro cal, Fidel observou mentres xantabamos no chiringo de madeira que eu xa non tiña idade para andar sen a parte de arriba do bikini. Mireime sorprendida e era certo: os meus peitos estaban aí. A partir dese momento xa nunca máis agosto volveu a ser igual, da mesma forma extensa, e empecei a marcar cunha equis os seus trinta e un días.

O accidente

2007-01-29T03:10:00.000-08:00

Atópanse nun cruce.

Ela, no medio do paso de peóns.

El, coa mao enriba da bocina, e na perna esquerda un tirón, de pisar o freo con violencia. Os ollos de susto, saídos.

Así é como se atopan.

Non a veu cruzar, non a veu desde hai dez anos ou máis, e agora, de súpeto, tena diante.Pálida e brillante como unha aparición.

-Pumpún, late el.

-Pumpunpún, replica ela.

Pero non se escoitan. Só acertan a mirarse. Tardaron nada en recoñecerse. Alguén berra do outro lado do paso de peóns.

A pesar do rebumbio que se montou arredor, dentro deles hai moito silencio, un gran oco escuro, un pozo de auga conxelada.

Da estrada á luna do coche saltou unha pedra minúscula que triscou o cristal. Quedou unha ferida fría con forma de anzó.

-Estás ben? pregunta el abrindo a porta.

Ela sube ao asento do copiloto e dille con palabras trementes:

-Cara onde vas?

E logo algo moi baixiño, inintelixibel. El di:

-Quédasme de camiño.

Parece que todo é tan fácil agora, os dous dentro do coche, tantos anos despois. Respiran axitada, acompasadamente. Por momentos parece que a cidade é outra. Poderíamos vaticinar que nalgún punto indeterminado do camiño cruzarán algunha fronteira, e que algúns quilómetros máis adiante cambiarán tamén de continente e de paisaxe, e é probábel que perdan as coordenadas e esquezan os seus propios nomes.

Durminte

2007-01-26T11:36:00.000-08:00

Durante as clases entresoñaba un rumor de patos salvaxes e do patio do recreo facía unha praia atlántica. Pola noite era de natureza insomne e, a consecuencia disto, de mañá calquera runrun lle daba sono. Aínda hoxe, cando os seus antigos compañeiros de aula lembran o colexio coa desidia propia dunha vida adulta acomodada van directos a eses vintecinco minutos de lecer dos once anos nos que se lles ía a vida en atinar á canasta, en meter fungueirolos cun balón de fútbol todo roído ou escobreguear coas rapazas xogando ao brilé.

Ela non. Ela garda un areal inmenso, co mar enfronte, e o seu sono salgado. Porque minúsculos cachiños de cunchas e caracolas conformaban o patio, inmediato ao peirao de Celeiro, e entón pechaba os ollos e os berros dos xogos e as leas transportábana a unha praia descoñecida, non era alí, era un estraño refuxio no Algarve, a xulgar polas ondas. E durmía uns minutos e facíaselle a boca auga na gorentosa e marítima profundidade que a anainaba, ata que soaba a serea e non quedaba outra que volver á realidade e ás matemáticas.

Sempre a rentes do chan, sentada enriba das pedras, os demais pensaban que viña de xogar soa ás canicas.

Única

2007-01-21T13:53:00.000-08:00

Pero non berres os seus ollos, acaso queres que alguén máis os coñeza? Dilles que é unha visita agradábel, que pronto marchará, nuns días. Pasouche algunha vez que quixeches estar soa nun concerto, ou no cine. Soamente para ti as cancións e os títulos de crédito. Sucedeu, admites, que desexaches un país onde ser a única posuídora dun cofre emocionante, dunha caixa de pandora moi en silencio. Non era egoísmo, era pura paixón. Así que agora, tamén, cala, porque de nomeala iríase contra o mediodía, agochada no furgón das señoras que venden o peixe na praza. E ademais, que máis queres? Tes na língua un único sabor a chocolate, tes nun papel dentro dun sobre o seu truco de maxia, o que fai que se che dobren así de fácil os xeonllos. Así que non o leas en alto, non o compartas nunca.

Parque azul

2007-01-10T14:22:00.001-08:00

Sento, acórdome do mar e choro, choro tanto como naquel primeiro ano en que o botaba de menos. Din que chorar cura e é certo, a min as lágrimas sérvenme para facer unha pequena poza aos meus pés. Gotean e velaquí o meu placebo marítimo.

Como me pesan as pernas nos días de inverno. É un fastidio que as estacións frías teñan que seguir o seu curso antes de volver a sentir a area nas costas espidas.

Apaga as luces, anda. Para poder vir onda min tes que non mirar, tes que pasar a tarde nun parque azul.

Arame

2007-01-05T13:00:00.000-08:00

Pasas por el coma se nada, como quitándolle importancia, como fai a avoa cando o abre coas maos encalecidas; a ela non lle manca, ela nunca pensa no arame senón no que hai do outro lado. Así tu, tamén. Porque no fondal do prado espérate un animal manso, de ollos que son lagos onde somerxerse. Un animal que che deixa acariciarlle a pel quente que lle recubre o estómago, e a calor ilumínache o sangue e o seu respirar dáche ás para volver de novo ao outro lado, e outra volta a entrar no prado, e así sucesivamente. Dentro da túa cabeza non hai nada agora, nada. Só un solsticio, un camiñar.

Dereito a hotel

2006-12-29T13:15:00.000-08:00

Viviría sempre en hoteis con dereito a cociña para poder facerche tartas de chocolate. Os cociñeiros dos hoteis serían amigos meus e deixaríanme meter o nariz nos seus fogóns, e levaría sempre botes de ourego e ramas de vainilla e coco rallado nos petos por se lles fixesen falta. Tamén caramelos de té para os nenos que xogan aburridos na recepción. Tu agardarías medio durmido na suite a que entrase coa mesa camilla e o seu correspondente almorzo continental -con dereito a tarta de chocolate-. Que bonita ocupación facer as maletas a mediodía e marchar a outro hotel, sempre cos petos repletos de condimentos e especias para dar sabor e consolar. E a miña receita máxica con chocolate para cando te asaltase a tristeza de non ter un fogar, de gozar dunha vida menos nómade. Quizais ao chegar a Venecia me mirarías dubitativo por se ese era o lugar onde ficar dunha vez. Sentados na Piazza San Marco entraríanos un cansazo antigo e preguntaríamonos se sería posíbel vivir nunha praza con dereito a hotel.

O hipnotizador

2006-12-22T02:51:00.000-08:00

Mirábame fixamente nas paradas, cando o guía sinalaba un punto ao lonxe e todos xirábamos as cabezas para atender á explicación. El non se inmutaba ante unha illa ou unha estatua esculpida en rocha, só clavaba os ollos no meu pescozo, invadíndome cunha calor nerviosa que me rubía polo corpo mentres axustaba o volume dos cascos que traducían a explicación do guía. Non entendía esa insistencia xugular, nin tampouco por qué ese home pagara o prezo esaxerado do percorrido en barco para abordarme: se quería ligar comigo ou dicirme algo podía esperar a miña chegada ao peirao. A medida que pasaban os minutos a voz do guía soábame máis lonxe e a traducción en estéreo menos comprensíbel, de xeito que uns ollos negros acaparaban toda a miña atención. Nun momento, aloulada, confundín ollos con boca e dentro da boca atopei unha minúscula ringleira de dentes afiados de marraxo. Cando o motor parou e os pasaxeiros entraron en pánico a min só me importaba que el me collera para salvarme ou me levase mar adentro, que máis tiña xa.

De profundis (II)

2006-12-19T13:06:00.000-08:00

durante o bico voou dentro dun túnel de paredes brancas coma naquela película blanc e tamén sentiu un arrepío de pracer e un calafrío de temor e quizais estivo pensando demasiado durante o bico porque quen pensa durante un bico? pois el demorouse no resultado na fotografía na postura na estética coa que apertaba a aquela que o agardara tanto tempo nun precioso camposanto. tanto tempo tanto que era imposíbel agora intentar subila ao ceo pretender que abandonase a terra elevándoa por riba das lousas por riba de tanta tanta morte porque cómo poder co peso infinito dos volantes do seu escuro vestido

Veciños

2006-12-17T03:43:00.000-08:00

Ninguén se asoma. Sabemos tamén que non collen nunca o ascensor; os que habitan no edificio por acordo tácito e os invisíbeis pacientes do oculista que ten no sétimo a consulta porque alguén se encargou de poñer na porta "Ascensor estropeado. Disculpen as molestias". Chegan tan cansos de subir as escaleiras ata o sétimo que non lles da tempo a fixarse na corda que se desliza polo oco da escaleira. Nosoutros si que a vimos, aquela vez que entramos mortos de curiosidade. A corda, as engranaxes, o cubo de metal na cima, a portiña do garaxe onde entra, supuxemos, cando o poñen en funcionamento quen sabe para que. Realmente é un edificio sinistro. E é que ninguén se asoma á fiestra, nin a fumar un cigarro nin a estender unha alfombra. Tampouco vimos nunca siluetas de xente nas súas casas, encenden as luces, si, pero non se deixan observar, coma se permanecesen sempre no sofá, ou a rentes do chan, reptando de alfombra a alfombra para desprazarse. Gustaríanos recoñecer pola rúa a algún veciño de enfronte e preguntar por qué esa silenciosa existencia, por que ese temor a ser vistos, e, sobre todo, para que o cubo de metal que baixa nunha corda ata o garaxe. Pero resulta imposíbel, como faríamos? Agardamos inquedos desde a nosa ventá, mentres pensamos en concertar unha cita co oculista, por ver se nos aclara algo.

Toda beleza

2006-12-12T13:14:00.000-08:00

El nacera para bailar. As cousas inertes e os seres vivos subiamos moi alto, canda el, cada vez que se movía e voaba e xogaba co vento, e no seu misterio quedabamos aboiando, suspendidos nun soño de música submarina e corpos transparentes. Pero todo vivir consume e todo alento envellece, e nas súas danzas el ía deixando un pouco de si mesmo, da súa existencia: raiolas de luz esfiañadas que nós contemplabamos cada vez máis exhaustos, deixándonos os ollos naquel ronsel de beleza pura,

flor do tempo,

ata a cegueira.

De profundis (I)

2006-12-04T13:17:00.000-08:00

Prometérasme que virías por moi lonxe que estivese, por moi profunda, e que percorrerías estradas e vilas e autopistas, saltándote os semáforos e as peaxes para chegar máis axiña. A espera volveuse máis longa do esperado. Non foi difícil aguantar a fame e a sede, as ganas de rascarme, de fumar, de lavarme, de facer o amor. Tampouco me importou a soidade nin o extremo silencio que vivín durante tantos días sen ver luz: o único que se me fixo insoportábel foi o incesante olor a terra mollada que me envelenou a epiderme e me acedou os sentimentos; a arxila que me entrou nas unllas coas que irremediablemente te recibirei cando por fin chegues.

A cabana

2006-11-30T13:13:00.001-08:00

Aquel verán pasámolo traballando arreo para reconstruír a cabana. Non se trataba só de ter un sitio onde as nosas irmás pequenas puidesen xogar ás casiñas, senón de construír un refuxio, unha trincheira, un lugar por se acaso algo pasase e, chegado o momento, houbese que agocharse alí.

Cada tarde unha das tres levaba algo que nos serviría para a nosa supervivencia: un coitelo de mesa, unha restra de allos, aceite, unha garrafa de auga. Como formiguiñas, Alexia, Eva e máis eu íamos amoreando as mercancías que roubabamos nas nosas casas sen que ninguén o soubese. Fregamos e quitamos silvas e toxos en xullo, en agosto pintamos e en setembro aprendemos bricolaxe e carpintería de urxencia para que o noso refuxio tivese máis forma de fogar. Todo en absoluto secreto, en silencio, ocultando os nosos plans ás compañeiras de clase e aos veciños que xogaban con nós despois de comer.

A principio de outubro concertamos unha cita-proba. Tras dar as boas noites aos nosos pais sairiamos da casa e atopariámonos na caseta. E durante tres ou catro días tratariamos de vivir alí, non máis porque eramos rapazas aventureiras pero prudentes e non era cuestión de alarmar á familia. Despois, xa se vería. A media noite baixei as escaleiras e escoitei un tenue silbido. Alexia esperábame cun sorriso contaxioso. Unha lúa de leite protexíanos. Camiñamos en silencio cara a nosa cabana. Nerviosas. A min cada vez me apetecía menos quedar a durmir no refuxio, pero non dixen nada porque me convencín que unha vez alí nós as tres estaría encantada. De súpeto, contra os abruños da ría, vimos dúas sombras movéndose. Aguzamos a vista. Eran Eva e Artur, sen dúbida. Estaban moi xuntos, case abrazados. E ela non parecía ter présa ningunha por chegar á nosa cita. Máis ben todo o contrario. Falaban en baixiño e rían. Mentres nos invadía unha rabia inusitada -quizais o primeiro enfado forte cunha amiga- cremos oír o ruído duns remos entrando na auga. Eva tiña outra cabana, unha cabana de mar. Pero todo apuntaba a que esta non a compartiría con nós. E a outra, a outra nunca a dimos estreado.

venecia

2006-11-29T03:05:00.000-08:00

os días son suaves. comezan a chegar as primaveras. na rúa góndolas, margaridas, arrecendo a macedonia de froitas maduras.

as cousas acarícianme os nervios docemente. eu fálome a cada paso e volvo a sentir: “venecia, o amor, os días que me bican sedosos na boca, a mañá que estala por riba da pel para deixarme namorada dun vento rosa coma algodón de azucre”

é coma se de súpeto puidese comprender unha morea de significados entretecéndose, palabras de fogo que empezan por efe -festa felicidade fantasía fucsia-

A barca

2006-11-24T14:36:00.000-08:00

Quen non imaxinou algunha vez que a súa cama era unha barca. Nosoutras tamén tiñamos o noso fráxil territorio no mar que dan as sabas e a escuridade. O edredón atábase á cabeceira da cama polas puntas, con dúas gomas do pelo, e así xogabamos a sobrevivir fronte a un mar de crocodilos, crocodilos famentos que eran MOI perigosos, tanto que non podíamos quitar os pés por fóra da lancha, porque nos roerían de inmediato.

Niso consistía a nosa existencia, en non sacar os pés por fóra NUNCA. Eu facía o almorzo, o xantar e a cea cos froitos mariños -pequenos cangrexos, caramuxos, peixiños despistados- que ás veces entraban nunha nasa cativa que tiñamos atada á proa. A filla comía todo sempre sen rechistar. A filla nunca daba problemas, pero o mar, o mar era atlántico e salvaxe. De cando en vez viña unha onda case tsunami e arrastrábanos moito, en espiral, en centrifugado. Ás veces eu perdía de vista á filla, que rozaba as fauces dos impoñentes e negros crocodilos e a min, a mai, dábame nun ataque de pánico.

Pero sempre conseguía recuperar a filla, e volvíamos á nosa branda lancha, e non había un minuto de quietude pero eramos felices no calor, agochadas dentro do estoxo que sabíamos branco pero víamos negro, e ao lonxe as regañas de luz por onde entraba a mañá e empezaba a ulir a torradas con mantequilla e tona e colacao. Porque tiñamos medo si, pero eramos incapaces de empezar o día sen torradas.

Paraugas

2006-11-24T14:29:00.000-08:00

Percorrer a Caldeirería na procura do paraugas máis grande que atope, mercalo, saír da tenda en hora punta -os papás que lle dan merenda aos nenos, os estudantes que saen, os turistas que preguntan, as señoras citadas nos cafés de sempre, os que saíron a facer recados, os que pasean-, dar uns pasos ata situarme ben no medio e medio da rúa e moi lentamente abrir o paraugas -marabillosa tela vermella sen estampado ningún, dezaseis variñas de aceiro, eixo negro, puño de madeira- e quedarme aí parada mentres chove a cachón, escoitando os improperios dos transeúntes. Que gran felicidade ser un obstáculo, facer algo útil esta tarde, atropellar xente e eu sen inmutarme porque dentro deste círculo vermello parouse o tempo e todo é redondo, e nel quedan ancoradas as présas dos demais, as súas ansias de liña recta, o seu camiñar cara un punto definido. Lástima que non saiban aínda canto me teñen que agradecer.

A malla

2006-11-21T07:50:00.000-08:00

marchaches só
e cun xesto de agotada dozura
que me recordou a aquela actriz
que curioso

sabes? ese día tíñasnos a todas mirándote de esguello
a través do cristal que te levaba
todas sentíndonos tan soas
tan únicas

pero só para min sería o azul
da túa volta
e cando se foi a luz
no quiosco da estación de tren
toquei esa cor
toquei
o azul celeste da malla de ximnasia rítmica
que tivera de nena
na pel
silencio de serpe
nos ollos
bálsamo

As nutrias

2006-11-15T03:09:00.000-08:00

No estanque da Alameda vive unha familia de lontras. Dúas adultas e dúas pequechas. As lontras viven permanentemente agochadas, saben que se o garda do parque as ve, serían delatadas e viría unha furgoneta a por elas. A nós contóunolo Miguel, que unha noite foi correr ao parque e as viu de esguello. Claudia pregúntame por que escolleron o estanque para vivir, se son salvaxes. Eu dígolle que viñeron nadando polo río, pero non sei. Paréceme que estas lontras son curmás do oso das cañerías que leramos na clase, no libro de estudiar máis chulo que tiven nunca.

-Estas lontras son curmás do oso das cañerías e teñen unha misión secreta. Escorregan silandeiras polos caños e limpan os sumidoiros cando non chove.

Claudia queda convencida e esfarela un cacho do seu bocadillo sobre a tona da auga.

-Para cando volvan de traballar, di.

Creo que a dieta das lontras é outra, pero non me atrevo. Estas, polo seu oficio, seguramente xa probaron o salchichón.

Escritor de noite (II)

2006-11-14T02:53:00.000-08:00

Nos contos que se conta sempre hai movemento. Hai un tren que o transporta ao lugar da acción, e el déixase levar de ollos pechados, pero non de escuridade, senón de entresoños, como cando seus pais o levaban en coche á casa da avoa e pechaba as pálpebras para ler velocidade e camiño. E el lía sobre o fondo vermello da pel as sombras enleadas das árbores, o amor dos paxaros, as ramas tronzadas, as nubes. Así é agora o folio en branco onde teclea compulsivamente os seus relatos de antes de durmir: ramas e follas e indicios de tormenta que nunca se farán realidade.

Porque os escritos invisíbeis do Escritor nacen e morren coa mesma forza amantísima das ondas a media noite: a primeira visita á praia é tamén o escuro lugar do seu cadaleito. Tampouco as palabras do Escritor deixan constancia da ruta desa viaxe nin do alento co que foron pronunciadas, pero si a triste feliz certeza de ter sido o único que posuíu cada historia nacida entre sabas.

París, l´amour

2006-11-13T11:15:00.000-08:00

Tiña dezasete anos e soñara moitas veces con París. Agora por fin marcharía de intercambio, a namorarme dalgún francés dez anos maior ca min que fumase en pipa e que me dixese que a miña boca tiña forma de corazón. Logo perderíame soa en Monmartre, mapoula e croissants acabados de facer, e mercaría decenas de postais que finxiría escribir nas terrazas dos cafés, nas escaleiras das fontes, e logo enviaríaas ás amigas envexosas da miña estancia alí, na capital do amor. Aforrara durante meses para mercar na perfumería máis encantadora un arrebatador perfume. Loulou? Oui, c´est moi.

Pero a rapaza que me tocara en intercambio chamábase Agnès, que significaba case ovella en francés, e daquela crin que o seu nome foi a clave para que xa nada puidera saír como eu previra. Vivía a ducias de quilómetros do instituto, e erguíanme tan cedo que todas as mañás me entraban ganas de vomitar. O tempo xusto para rezar (si, rezar un padrenuestro), antes de almorzar, e botar unha ollada á aguia desecada que me miraba desafiante desde entrada. Os habitantes desta lúgubre casona votaban a Le Pen e non tiñan televisor. Cada día dábanlle cinco bicos ao aire rozándome os papos.

Custoume mercar o perfume dichoso. E foi nunha fugaz visita de clase á cidade soñada, que a penas percorrín metida nun autobús todo o tempo. Tampouco tiven a ocasión de empregar o seu irresistible poder de sedución, que quedou anulado no medio daquela inquedante campiña situada en ningures. Eu xa só desexaba volver á miña casa.

Escritor de noite (I)

2006-11-09T02:43:00.000-08:00

Déitase sempre arredor da medianoite, canso dunha xornada laboral sempre gris e igual. Enche formularios, saca extractos, envia informes, explica motivos. E case vinte minutos de café, por lei. Os días sucédense aburridamente, baixo o peso dunha capa aceitosa de monotonía que o axuda a esvarar e a permanecer. Ao rematar o traballo colle o seu coche e diríxese ao mesmo restaurante de sempre, menú 8 euros, limpeza, trato familiar. Logo, xa na casa, pón algo de música, ou unha película alugada, ou senta tan só a contemplar os xogos dos gatos orfos do patio. Así un día, así o seguinte.
Unha noite, tratando de coller o sono, encóntrao a inspiración. Na durmevela aparécenselle as personaxes dun conto fantástico, o seu nó, un posíbel desenlace. No reverso das pálpebras debúxanse as palabras do comezo, brillando como carteis de neón. Escribe no seu maxín as dúas primeiras páxinas, e parécenlle tan perfectas. Logo queda durmido.
A mañá seguinte aparece manchada dun gris que é menos familiar, é unha mañá luminosa, case radiante. O día pasa lento ata a chegada da noite. Déitase máis cedo, espera a que chegue ese estado gaseoso que o volverá a convertir en Escritor. Emocionado, acende filamentos de bombilla nos seus adentros e teclea imaxinariamente outras seis páxinas, ata caer no pozo do sono.

O seu turno

2006-11-07T03:28:00.000-08:00

Tic tac tica tac. Ah, xa pasou. Agora perdiches a túa oportunidade. Tiveches tempo abondo. Agora xa non vale. Pasaron tamén os segundos de cortesía. Nin o intentes, eu xa estou pensando noutra cousa, xa pasei páxina. É curioso, pero é así: creo que tardarei moito menos en eliminar o teu número de teléfono que o que ti tardaches en decidirte a non marcar o meu.

Que hora

2006-11-05T05:15:00.000-08:00

e que hora era cando miraches certo ángulo destas costas
e posto que nelas quedaron
marcas de números e agullas
quero saber
en que minuto somerxido nos cruzamos -tu levantácheste da cama na alta noite
eu crin nos astros-
e corremos
abriches o portón da alameda
medio durmidos aínda rozamos coas xemas
cada buxo que bordeaba aquel carreiro
ata que á fin no estanque
descalzáchesme para esperar
a hora da clepsidra
a nosa cita acuática
e en silencio
submarinamente

miráchesme

O engano

2006-11-05T05:14:00.000-08:00

Acababa de agarrarse fortemente ao meu brazo esquerdo e instigábame para emprender a súa ruta. Era unha velliña fráxil de máis de oitenta anos que me despachara alegremente a súa acompañante:

-Ayúdala a cruzar, anda, que yo tengo muchísima prisa. Es la mar de salada, ya verás.

Pero cruzar foi tamén torcer a esquina e camiñando tres rúas máis a un paso desquiciante. Contoume que tiña vertixe. Contoume que tiña unha cita nunha cafetería e que eu a tiña que axudar a chegar. O sol derretía o alquitrán acabado de poñer na calzada, e eu chegaría tarde a clase. Pero ela non me soltaba. Parouse nunha esquina. Estaba nerviosa.

-Non poden notar que estou así.

Deume pena. Aínda que xa empezaba a fartarme un pouco desa cita misteriosa, ofrecinme a acompañala a dentro da cafetería, pero non quixo.

-Que va. Son os meus irmáns, pero eles o que queren é darme tratamento e non deixarme saír da casa, por eso teño que chegar polo meu propio pé. Para que vexan.

O que era a todas luces imposible. Quedou parada outra vez nas escaleiras da cafetería. Retorcía as maos. Sacou unha vara plegable do bolso. Saiu algunha xente que a mirou con intriga, pero ao verme a min, neta en funcións, seguiron o seu camiño.

Tras darme as gracias, mirouse os zapatos e comezou a desprazarse como puido para abrir a porta e entrar polo seu propio pé na cafetería. Eu dinme a volta e marchei de alí. Quixen pensar que unha vez dentro sería capaz de enganalos a todos, de camiñar como o esquío que debeu ser de moza, cando o verbo andar non se pensaba, ocorría.

Desexo

2006-10-27T02:52:00.000-07:00

Entón descubriu na meniña dereita dela o seu propio reflexo desexándoa. O capricho comezara ben abaixo, preto dos xeonllos, e parecíase á tontería suave da terceira copa dun rioja afrouxándolle as pernas. Daquela o desexo subira xa ata o ventre para facerse poderoso, palpable, coa forma dunha masa de aire quente fluíndo ata os pulmóns, empurrando o seu ritmo cardíaco até a boca. Unha vez arriba, palpou cos ollos os seus beizos de pexego, e aspirando con ansiedade o fume do cigarro que saía desa boca que a derretía, subindo como un caracol de auga polo seu nariz contestatario, chegou ás meniñas: primeiro recreouse na esquerda, logo na dereita, para caer finalmente rendida no centro do seu ollar tobogán.

Parecía agora que o desexo se convertera noutra cousa, nunha caste de estraña comunión, nun silencio cómplice, nun salto xuntas cara algures. Sentíase case dentro do seu corpo cando, de súpeto, alí, nun diminuto espello, atopouse outra volta coa imaxe pura da apetencia.

E tivo medo, moito, dos camiños que aínda podería tomar ese desexo.

As cortinas

2006-10-25T02:58:00.000-07:00

Buscaría un lugar morno e cercano, un oco onde agocharse tranquilamente durante toda a tarde, e quizais durante parte da noite. O tempo que fose necesario ata que chegase O Momento. Resgardaríase na bañeira da casa, espida e envolta no bafo da auga quente, nunha saudosa intemperie, tras esas cortinas de cores semitransparentes que tanto lle gustaban de cativa.

Coas unllas levantou os tres peixiños de plástico que había moitos anos súa mai pegara no fondo para que non esvarase, e cun xeonllo tirou a xaboneira á auga para montar o seu pequeno acuario. Como xogan os nenos cando os bañan. Estaba case segura: co pelo envolto no seu champú favorito e infinitas burbullas alfombrándolle a pel, coas gotiñas que a billa lle deitaba suavemente na punta das dedas todo resultaría máis doado.

A Casa das Reveladoras

2006-10-23T12:41:00.000-07:00

Estaban de acordo en que debían comezar a casa polo tellado. Pero antes de poñerse maos á obra, preguntaron a veciños e amigos qué material sería o axeitado. Os ladrillos parecíanlles vulgares de máis, a pedra sairíalles moi cara, pero tampouco a lousa –demasiado clásica, dicía unha-, fúnebre, -protestaba a outra-, as convecía.

E así, discutindo sobre que decisión tomar, foi como coñeceron ao Delineante. Pasou por diante delas nun sospiro, xusto cando o semáforo se poñía en verde para darlle paso a un deses anxos de silencio que gostan de deambular á tardiña. Antes de que unha poidese pronunciar a manida frase -ha pasado un ángel-, ou no límite da paciencia da outra -unha pola outra e a casa sen barrer-, xa o delineante trazara áxil no seu caderno de aneis a estrutura da casa, e nun abrir e pechar de ollos, o inventario dos materiais necesarios.

Un ano despois os seus ollos albiscaban a tan ansiada Casa das Reveladoras. O 24 de outubro rachaban unha botella de cava contra o portal do seu fogar, e foi ao remate da primeira copa, cansas e felices, cando consideraron -sen sabelo, as dúas á vez- a idea de tirar a Casa pola ventá.